Na het overlijden van Loek ben ik aan  een nieuw hoofdstuk in  mijn leven begonnen. Naar aanleiding van een interview van Midas Dekkers in Trouw van  21 april 2011: “Tevreden met het ouder worden”.   Midas is zeker  niet mijn vriend, maar deze uitspraak raakte mij in het bijzonder, omdat dit mijn gevoelens onder woorden bracht.
“Op je vijftigste sta je qua mogelijkheden op het hoogtepunt van je leven.  Vergelijk het met het bordes van een herenhuis met aan weerskanten een trap. Langs de ene trap kijk je terug naar waar je vandaan kwam, en langs de andere zie je voor je uit  de contouren al van wat je nog te wachten staat. Hoe zou het zijn als je de keuze had tussen vooruit het trapje af te gaan tot het einde of weer terug te gaan naar die door veel mensen zo fel begeerde jeugd en weer net zo gelukkig te mogen worden als vroeger”. Einde citaat.

Afgezien van de jeugd die je had, gelukkig of niet, is er geen mogelijkheid om terug te gaan uit angst voor het einde. Je moet, of je wilt of niet, het trapje af!  Teruggaan zou hetzelfde zijn als bij een toneelstuk na het eerste deel de zaal uitlopen uit angst voor de afloop na het tweede deel, als het toneelstuk ten einde is.

Toen ik met pensioen ging hebben Loek en ik heel gelukkige jaren doorgebracht, deels door de zwerftochten met de camper, maar óók in de samenleving van Almere, zowel in “Haven” als “Stad” en nog later in “Buiten”. Misschien zullen de hoogtepunten uit deze jaren nog aan Mijn Verhaal worden toegevoegd, maar hier wil ik op 22 April, Goede Vrijdag, vertellen van mijn wanhoop en verwachtingen na het overlijden van Loek.
Ik stond, de maanden na september 2009, niet op een traptrede, maar aan een afgrond.  
Wat moest ik nog, 82 jaar,alleen…………………………………………………………….!
Door gesprekken met jullie, onze kinderen, en met vrienden,  tijdens doorwaakte nachten, ben ik langzaam weer gaan leven, heb ik de traptrede weer gevonden en uitzicht gekregen  op het vervolg.  Ik heb geleerd om tevreden te zijn met het ouder worden, traptreden af te dalen, functies in het openbare leven op te zeggen, en nog iets  betekenen voor jullie en de mensen in mijn directe omgeving. Ik ben tevreden en, omdat ik nog gezond mag zijn, méér  dan tevreden.

Wat betreft het geloof van mijn jeugd:   Ik ben langzamerhand tot de conclusie gekomen, dat de voortrekkers van het Christelijke geloof, Paulus voorop en na hem de evangelisten, de pausen, Luther en Calvijn volkomen overtuigd waren van het bestaan van de drieënige God zoals Paulus het ons heeft voorgesteld en zo is het christelijke geloof, analoog aan naburige levensovertuigingen, verbreid door de kerken. Ik denk, dat het de enige manier was die vrucht afwierp. Maar na de ontwikkelingen in de voorbije eeuwen en de toenemende mondigheid van de mensheid is de boodschap van het evangelie versmald of liever gezegd verbreed tot een oproep voor het betonen van medemenselijkheid. Voor het bouwen van de hemel op deze aarde “Hebt uw naasten lief”  In onze westerse wereld is de armenzorg onder invloed van de kerken en het socialisme,  overgenomen door de overheid. Ook de zorg voor zieken en gehandicapten is in de vorige eeuw een overheidszaak geworden.

Ik meen te kunnen stellen, dat we in een samenleving waren gekomen waarop Jezus ons volgens het bijbelse evangelie heeft gewezen. Ik was erg gelukkig met de vorming van de EU met de euro als munt. Uitbreiding hiervan naar andere culturen zonder wapengekletter zou de hemel op aarde brengen.  Echter heeft egoïsme en graaicultuur de expansie van de welvaart vertraagd. De laatste kabinetten hebben de gezondheidszorg helaas geprivatiseerd  en daarmee de klok weer teruggedraaid. De gezondheidszorg is een bedrijf. Je bent geen patiënt meer maar “klant” en er moet aan je verdiend worden, daarvoor ben je verplicht verzekerd. Ik ben bang, dat óók de sociale diensten worden geprivatiseerd en een “bedrijf” zullen worden. Hoe dan ook, de revoltes in het midden-oosten geven aan, dat de mensheid volwassen aan het worden is. Ik verwacht, op termijn een dergelijke revolte ook in onze westerse wereld waar de menselijke maat weer een zaak moet  worden van de overheid.

De kerken laten het afweten, die zijn bang voor ledenverlies, proberen het ledental te handhaven. Maar ik voorspel, dat op termijn de kerken, bij gebrek aan draagkracht, als instituut zullen verdwijnen, maar juist door het verdwijnen van de kerkmuren zal de spiritualiteit van de pinkstergeest de samenleving weer gaan beïnvloeden.
Ik heb vertrouwen in de God die gezegd heeft: “Ga maar……Ik ga met je mee”
            Dit heeft Abraham van zijn god gehoord en dat hebben Izaak, Jacob, Mozes  van hun goden gehoord, maar zij bleven wel verantwoordelijk voor hun daden.
Het merkwaardige is, dat ik deze conclusies heb getrokken na jarenlang dagelijks Bijbellezen en gesprekken daarover met Loek, maar dan wel zonder  opgedrongen dogma’s. De logische consequentie van deze gedachtegang is, dat ik verantwoordelijk blijf voor mijn keuzes en dat het dogma, dat Jezus voor onze zonden stierf niet de juiste opvatting is van het leven en sterven van Jezus. Wat dan wel?....... Ik doe een gooi en daar ben ik eigenlijk erg gelukkig mee: 
Jezus zegt: wie mij gezien heeft, heeft de vader gezien: m.a.w.: wie gezien heeft hoe ik leef voor het welzijn van de mensen om mij heen, tot en met de uiterste consequentie, weet wat  mijn Vader van de mensheid verlangt!  Het lijden van Jezus is nog steeds het lijden van de mensheid en nog steeds niet een vrijbrief voor de hemel, die óók niet uit de lucht komt vallen. De hemel, het paradijs, dat is ónze opdracht. Hoe meer ik, óók in het O.T. lees hoe meer ik hiervan overtuigd geraakt ben.

Ik lees nog steeds dagelijks in de bijbel, maar dan als levensboek, literatuur voor de samenleving van twee of drieduizend jaar geleden, maar ik begrijp nog steeds niet waarom het simpele evangelie van destijds zo onvoorstelbaar is misvormd!   Het enige wat ik zou kunnen aanvoeren is, dat ik nergens in de bijbel kan terugvinden, dat geloven een wetenschap is, maar wel, dat geloven een werkwoord dient te zijn, maar niet in een studeerkamer.