Mei 1945 Zo spoedig mogelijk na de bevrijding kwamen de zussen uit Friesland naar huis, hoewel de omstandigheden uiterst beroerd  waren. Werk was er vrijwel niet en de inkomsten waren dan ook nihil. Terug naar de HBS was er niet bij, hoewel mijn ouders er wel op aandrongen. Ik zou het diploma op mijn slofjes hebben gehaald, omdat de exameneisen na een jaar “nietsdoen” werden verzacht. Ik vond werk op de administratie van het dagblad “De Rotterdammer” dat door de Duitsers was verboden, maar weer in volle glorie verscheen: ”Standvastig is gebleven mijn hert in tegenspoed”.  Van broer Jan hadden we niets meer gehoord. De vreugde was echter groot, toen hij in Juni plotseling thuiskwam, mager en doodziek. Hij vertelde, dat hij bij een boer in een schuur heeft geslapen, waar een kip elke ochtend een ei legde. Dat heeft hem waarschijnlijk het leven gered.  

Voor mijn ouders was de armoede nog niet voorbij. De uitkeringen waren dermate laag, dat elke (zinken) cent drie keer moest worden omgedraaid. Dat verbeterde iets toen ik mijn eerste salaris kreeg, iets van f.15,00 per maand. Na de inwerkperiode werd dit wat meer. Ik had het wel naar mijn zin op kantoor, kon met de collega’s veel plezier maken, hoewel het werk erg eentonig was.
 Mijn vader was vrij ernstig ziek. De nieren werkten niet meer en van tijd tot tijd werd hij opgenomen in een tijdelijk ziekenhuis ergens in de stad, waarschijnlijk om nieuw bloed te krijgen.  Ik denk dat de nierdialyse toen nog in de kinderschoenen stond.  

De administratie op het krantenkantoor  was geheel handmatig, d.w.z. dat voor het innen van de maandabonnees z.g., borderellen moesten worden uitgeschreven met de namen van de abonnees. Met potlood uiteraard, want er moest tevens een doordruk worden gemaakt om de binnenkomende betalingen te controleren en schrijfmachines waren nog niet te koop. De weekabonnementen werden door de bezorgers zelf geïnd, maar dat moest eveneens dagelijks worden gecontroleerd. De gegevens werden overgenomen vanuit de kaartenbakken, die natuurlijk ook  up-to-date moesten worden gehouden, waar uiteraard nogal wat aan mankeerde. Wat zouden we toen blij geweest zijn met een simpel computertje!  Op de administratie werkten we met zijn drieën uit Charlois.  De anderen kwamen uit de andere stadsdelen. Het kantoor van de krant bevond zich in de Witte de Witstraat, wat op loopafstand van de Maastunnel was.  Daarom liepen we met zijn drieën dagelijks via de tunnel heen en weer. Er werd onderweg heel wat afgeboomd want het werken op de krant bracht met zich mee, dat we alle drie geïnteresseerd  waren in de opbouw van de staat en de maatschappij. Die interesse heeft mij eigenlijk nooit verlaten. Die politieke interesse heeft er tevens voor gezorgd, dat ik  nooit definitief tot een politieke partij heb behoord.
Intussen heb ik de relatie met Loek Barendregt, die ik tijdens de bevrijdingsfeesten heb leren kennen, wat verder aangehaald. Dat was op zich een moeilijk proces in verband met de reputatie van mijn vader binnen de kerkgemeenschap en de houding van Loeks ouders daartegen. Het heeft enige tijd geduurd, vóór ik binnen mocht komen en dan nog……!
 
1946. Langzamerhand werd de distributie voor binnenlandse producten opgeheven. De gasfabrieken konden door de toenemende productie van de Limburgse kolenmijnen weer mondjesmaat het vertrouwde lichtgas leveren. Ik werd als zeventienjarige gekeurd voor de militaire dienst. En goedgekeurd!     Er was dus alle reden om de Koninginnedag op 31 Augustus uitbundig te vieren. Helaas was mijn vader door een hernieuwd falen van de nieren op die dag erg ziek. Hij stond er echter op dat we ‘s avonds het gebruikelijke feest op de feestweide zouden meemaken. Toen we even na twaalf uur thuiskwamen was hij zojuist overleden.!!!   Hij is 54 jaar geworden, heeft twee wereldoorlogen  en eigenlijk alleen maar armoede meegemaakt. Moeder is daarna 40 jaar weduwe geweest.                              

1947 Hoewel ik zowel thuis als op het werk  goed met iedereen overweg kon en plezier had was ik toch blij, dat door de oproep voor de militaire dienst er een eind aan kwam. En er een nieuwe tijd met nieuwe ervaringen aanbrak.